Ślesin miał właściciela innego niż większość miasteczek wielkopolskich: przez cztery i pół stulecia panem miasta był biskup poznański. Nie król, nie szlachcic — biskup. Ta jedna okoliczność tłumaczy prawie wszystko, co dalej: dlaczego mieszczanie ślesińscy podlegali jurysdykcji duchownej, dlaczego miastem rządzili kolejno komisarze i dzierżawcy zamiast dziedziców, dlaczego wójtostwo było osobnym, dziedzicznym majątkiem sprzedawanym i procesowanym przez szlachtę — i dlaczego dopiero pod koniec XVIII w., gdy dobra biskupie się rozpadły, nad Ślesinem pojawiają się prawdziwi dziedzice z nazwiskami.
Wsie wokół miasta miały los zwyczajniejszy. Należały do szlachty: do Lubomyskich, Szyszyńskich, Broniszów, Żychlińskich, Trzebickich, Golińskich, Sokołowskich, Walknowskich, Milewskich, Mierzyńskich. Ten rozdział opowiada o ludziach; o wsiach, w których siedzieli, mówi rozdział 9.
Uwaga o źródłach. Podstawą są tu regesty ksiąg grodzkich i ziemskich z Tek Dworzaczka — czyli streszczenia, nie oryginały. Regest podaje nazwisko, sumę i rok, ale gubi szczegóły i bywa, że przekręca imię. Dlatego wszędzie, gdzie ciąg genealogiczny opiera się na jednym regeście, zaznaczamy to znakiem ❓. Drugą warstwą są rejestry poborowe z lat 1564–1583, trzecią — Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, czwartą własne odczyty ksiąg grodzkich radziejowskich.