🕯️Zbiórka Towarzystwa Przyjaciół Gminy Ślesin na renowację nagrobka Jerzego i Aleksandry Fliglów (†1909), praprawnuków w linii Marcella Bacciarellego, na cmentarzu w Ślesinie — cel 18 500 zł, zebrano połowę. Wesprzyj na zrzutka.pl →Zbiórka na renowację nagrobka rodzeństwa Fliglów (†1909) na cmentarzu w Ślesinie — wesprzyj →
◈ŚLESZYNOnad jeziorami·····
Rozdział 6 · Śleszyno

6.2. Wójtowie ślesińscy — majątek osobny od miasta

Jedna z najciekawszych rzeczy w dziejach Ślesina: wójtostwo było dziedzicznym majątkiem szlacheckim, kupowanym, sprzedawanym, zastawianym i procesowanym niezależnie od samego miasta. Wójt ślesiński nie był urzędnikiem biskupa — był właścicielem urzędu.

Najstarszy ślad jest pośredni, ale świetny. W 1457 r. biskup poznański Andrzej Bniński, w uznaniu zasług, nadaje swojemu kuchmistrzowi Klemensowi Skoraczewskiemu sołectwo w mieście biskupim Ślesin w powiecie konińskim wraz ze wszystkimi pożytkami wynikającymi z dokumentu lokacyjnego — a do tego ogród między domem Małgorzaty a łaźnią wójtowską w Ślesinie, którego przywilej lokacyjny nie wymieniał¹⁵. ⭐ Mamy więc naraz: nazwisko pierwszego znanego sołtysa ślesińskiego, dowód, że biskup nagradzał sołectwem własną służbę dworską — i łaźnię miejską w piętnastowiecznym Ślesinie.

Dalszy ciąg to już ród Gunickich, który trzyma wójtostwo przez pokolenie:

Potem wójtostwo przechodzi do Ruskowskich: w 1533 r. „N. Maciej Ruskowski, dziedziczny wójt w Sleszynie", kwituje Wojciecha Brodzińskiego z ostatniej raty²⁰. ⭐ Ta sama rodzina trzyma w tych latach wójtostwo w Szyszynie — w 1539 r. występuje „Łukasz Ruskowski, syn zmarłego Macieja R., wójta w Szyszynie"²¹.

Po stuletniej luce w naszej kwerendzie wójtostwo wraca w 1663 r.: Marcin Piwo, syn Piotra z Opolska Piwy, sędziego ziemskiego gostyńskiego, w imieniu własnym i żony Anny Łubowskiej, ma dożywocie wójtostwa w mieście Ślesinie od zmarłego biskupa poznańskiego i kapituły¹². Pięć lat wcześniej ci sami „Marcin i Anna Piwowie" zawierali w Ślesinie kontrakt na 400 złp²². Tuż obok, w 1639 r., w Ślesinie „w domu wójtowskim" spisano kontrakt na 500 złp²³ — czyli dom wójta był w miasteczku miejscem, gdzie się załatwiało interesy.

Ostatni akt tej opowieści jest procesowy. W 1734 r. Franciszek Zybko Mężyński zostaje wprowadzony w posiadanie („intromitowany") dóbr wójtowskich w mieście Ślesinie mocą układu z małżonkami Lewandowskimi²⁴. Rok później sprawa idzie na sąd polubowny: Wojciech Karski i Józef Zakrzewski (ten w imieniu żony Jadwigi Wilczyńskiej) z jednej strony, Franciszek na Chybowie Zybko Mężyński z drugiej, zapisują się na kompromis w sprawie wójtostwa miasta Ślesina. Superarbitrem został Adam Żychliński, kasztelan międzyrzecki²⁵.

⭐ To nazwisko jest tu nieprzypadkowe — i prowadzi wprost do następnych podrozdziałów.

← Biskupi poznańscyLubomyscy i Latalscy →