„Wś ta zdawna należy do rodziny Mierzyńskich” — tak pisał o Wąsoszach Słownik geograficzny, i na tym jednym zdaniu wiedza o tym rodzie się dotąd kończyła. ⭐⭐ To drzewo powstało niemal w całości z naszych własnych odczytów akt parafii Ślesin i pokazuje rzecz, której nie znało żadne opracowanie: dwóch braci Mierzyńskich ożeniło się z dwiema córkami Tadeusza Roznowskiego, „byłego Marszałka Seymow Polskich”, dziedzica sąsiedniego Biskupia — a jedno z tych małżeństw zostało po latach unieważnione dwuinstancyjnie. Znakiem ⚓ osoby związane z parafią Ślesin.
⭐⭐⭐ To drzewo jest wkładem naszych odczytów prawie w całości. Rozdział 6.11 „Mierzyńscy w Wąsoszach i inni dziewiętnastowieczni właściciele” daje o tym rodzie trzy osoby bez żadnego ogniwa filiacyjnego: Władysława (nabywcę Ślesina w 1872 r. i właściciela 2477 mórg), Bolesława (przewodniczącego komitetu pomnika ignacewskiego w 1938 r.) i bezimiennego dziedzica Wąsosz z 1899 r., którego córka studiowała medycynę. ⇒ Całą środkową rodzinę — rodziców, czworo rodzeństwa, dwa małżeństwa, intercyzę, proces o unieważnienie i podpisy — przyniosły akta stanu cywilnego parafii Ślesin z lat 1829–1850 (AP Konin, zespół 54/815), czytane naocznie w tym projekcie.
⭐⭐⭐ Co rozstrzygnęły nasze akta:
(1) ⭐⭐⭐ PYTANIE OTWARTE ROZDZIAŁU 6.11 DOSTAJE ODPOWIEDŹ — I JEST ONA PRZECZĄCA. Rozdział pytał: „regesty grodzkie z XVIII w. dają w Wąsoszach Mierzejewskich (1758–1792), a Słownik w XIX w. — Mierzyńskich. ❓ Czy to ten sam ród o dwóch wariantach nazwiska, czy dwie różne rodziny — nie rozstrzygnęliśmy”. ⇒ Nasze akta mówią, że obaj synowie Rafała Mierzyńskiego seniora urodzili się w WIELKIM KSIĘSTWIE POZNAŃSKIM — Rafał junior „we wsi Kraśk”, Tadeusz „w KARSKU, parafia Przewycy” — około 1802 i 1807 r. ⇒ ⭐ Rodzina mieszkała wtedy w Poznańskiem, a nie w Wąsoszach, co czyni ciągłość z osiemnastowiecznymi Mierzejewskimi mało prawdopodobną. ⚠️ To nie jest dowód — ojciec mógł się urodzić w Wąsoszach i wyjechać; rozstrzygnie dopiero hipoteka albo jego akt zgonu.
(2) ⭐⭐⭐ NAZWISKO POTWIERDZONE AUTOGRAFEM, nie zapisem pisarza. Jeden z czytaczy odczytał je jako „Mierzyniecki” i wprost odmówił uznania za czujkę. ⇒ Rozstrzygnęły cztery własnoręczne podpisy: „Tadeusz Mierzynski” (pan młody), „M. Mierzyńska” (matka pana młodego), „R. Mierzyński”, „Alexandra Mierzyńska” — oraz korpus duplikatu. Autograf bije zapis księdza.
(3) ⭐⭐ ŚLAD ARCHIWALNY GOTOWY DO WYKONANIA: akt małżeństwa z 1832 r. mówi wprost o ojcu pana młodego — „Akt Smierci Jego znayduie się w Xięgach tuteyszych”. ⇒ Akt zgonu Rafała Mierzyńskiego seniora leży w księgach ślesińskich między 1829 a 1832 rokiem i czeka na odczytanie.
⚠️⚠️ Największa nierozstrzygnięta rzecz tego drzewa — imię pierwszego męża Aleksandry. Akt małżeństwa 3/1837 wydaje ją za RAFAŁA Mierzyńskiego (podpis: „R. Mierzyński”), a akt małżeństwa 29/1850, w którym wychodzi za Adama Raszewskiego, nazywa jej unieważnionego pierwszego męża HENRYKIEM. ⇒ Albo nosił dwa imiona (Rafał Henryk), albo to dwaj różni bracia, albo pisarz z 1850 r. pomylił imię. ⛔ Nie rozstrzygamy i nie scalamy — zostawiamy jeden węzeł z obiema lekcjami, bo imiennicy w jednym rodzie to norma, a wiek ani tytuł tożsamości nie rozstrzygają.
⚠️ Nazwa dóbr pana młodego jest w projekcie od dawna i wciąż nierozstrzygnięta: jeden czytacz oddał ją jako „Nagibalie”, inny „de Węgʒorew”, trzeci „Wgaʒoroſkich”, czwarty „Węgiełki”. ⇒ To ta sama nazwa i ta sama rodzina; cztery ręce przeczytały ją na cztery sposoby i żadna nie znalazła odpowiednika w materiale. Do rozstrzygnięcia okiem na tych czterech kartach.
⛔ Czego w tym drzewie NIE MA: nie łączymy z nim „Mierzyniecki” z rocznika, w którym czytacz wprost odmówił podmiany nazwiska, ani chłopskiego Michała Mierzyńskiego z Rembowa (świadek ślubu 12 I 1800) — to inna, nieszlachecka rodzina tego nazwiska w tej samej parafii. ⚠️ Nie łączymy też z nim Mierzejewskich z regestów grodzkich 1758–1792 ani licznych Mierzejewskich z ksiąg 1735–1833, mimo podobieństwa napisu: podobieństwo nazwiska samo w sobie niczego nie dowodzi.
stan badań: 2026-10-26